تبلیغات
بــــــرگ مـــعــرفـــــت - مطالب ابر مفضل
 
بــــــرگ مـــعــرفـــــت
برگ درختان سبز در نظر هوشیار --- هر ورقش دفتریست معرفت کردگار
درباره وبلاگ


خدایا مرا این عزّت بس است كه بنده تو باشم،
و برایم این افتخار كافى است كه تو پروردگار من باشى،
تو آنچنانى‏ كه من دوست دارم،
مرا هم, چنان كن كه خود دوست دارى.

مدیر وبلاگ : علیرضا سرداری
مطالب اخیر

خلق الإنسان و تدبیر الجنین فی الرحم‏

نَبْدَأُ یَا مُفَضَّلُ بِذِكْرِ خَلْقِ الْإِنْسَانِ فَاعْتَبِرْ بِهِ فَأَوَّلُ ذَلِكَ مَا یُدَبَّرُ بِهِ الْجَنِینُ فِی الرَّحِمِ وَ هُوَ مَحْجُوبٌ‏ فِی ظُلُماتٍ ثَلاثٍ‏ ظُلْمَةِ الْبَطْنِ وَ ظُلْمَةِ الرَّحِمِ وَ ظُلْمَةِ الْمَشِیمَةِ «1» حَیْثُ لَا حِیلَةَ عِنْدَهُ فِی طَلَبِ غِذَاءٍ وَ لَا دَفْعِ أَذًى وَ لَا اسْتِجْلَابِ مَنْفَعَةٍ وَ لَا دَفْعِ مَضَرَّةٍ فَإِنَّهُ یَجْرِی إِلَیْهِ مِنْ دَمِ الْحَیْضِ مَا یَغْذُوهُ الْمَاءُ وَ النَّبَاتُ فَلَا یَزَالُ ذَلِكَ غِذَاؤُهُ‏

كیفیة ولادة الجنین و غذائه و طلوع أسنانه و بلوغه‏

حَتَّى إِذَا كَمَلَ خَلْقُهُ وَ اسْتَحْكَمَ بَدَنُهُ وَ قَوِیَ أَدِیمُهُ‏ «2» عَلَى مُبَاشَرَةِ الْهَوَاءِ وَ بَصَرُهُ عَلَى مُلَاقَاةِ الضِّیَاءِ هَاجَ الطَّلْقُ‏ «3» بِأُمِّهِ فَأَزْعَجَهُ أَشَدَّ إِزْعَاجٍ وَ أَعْنَفَهُ حَتَّى یُولَدَ فَإِذَا وُلِدَ صَرَفَ ذَلِكَ الدَّمَ الَّذِی كَانَ یَغْذُوهُ مِنْ دَمِ أُمِّهِ إِلَى ثَدْیِهَا وَ انْقَلَبَ الطَّعْمُ وَ اللَّوْنُ إِلَى ضَرْبٍ آخَرَ مِنَ الْغِذَاءِ وَ هُوَ أَشَدُّ مُوَافَقَةً لِلْمَوْلُودِ مِنَ الدَّمِ فَیُوَافِیهِ فِی وَقْتِ حَاجَتِهِ إِلَیْهِ فَحِینَ یُولَدُ قَدْ تَلَمَّظَ «4» وَ حَرَّكَ شَفَتَیْهِ طَلَباً لِلرِّضَاعِ فَهُوَ یَجِدُ ثَدْیَ أُمِّهِ كَالْإِدَاوَتَیْنِ‏ «5» الْمُعَلَّقَتَیْنِ لِحَاجَتِهِ فَلَا یَزَالُ یَتَغَذَّى بِاللَّبَنِ مَا دَامَ رَطْبَ الْبَدَنِ رَقِیقَ الْأَمْعَاءِ لَیِّنَ الْأَعْضَاءِ-

______________________________
 (1) المشیمة: غشاء ولد الإنسان یخرج معه عند الولادة، جمعه مشیم و مشایم.
 (2) الادیم: الجلد المدبوغ.
 (3) الطلق «بسكون الثانی» وجع الولادة.
 (4) تلمظ: إذا أخرج لسانه فمسح به شفتیه.
 (5) الاداوة:- بكسر ففتح- إناء صغیر من جلد یتخذ للماء، جمعه أداوى.


حَتَّى إِذَا یُحَرِّكُ وَ احْتَاجَ‏ إِلَى غِذَاءٍ فِیهِ صَلَابَةٌ لِیَشْتَدَّ وَ یَقْوَى بَدَنُهُ طَلَعَتْ لَهُ الطَّوَاحِنُ مِنَ الْأَسْنَانِ وَ الْأَضْرَاسِ‏ «1» لِیَمْضَغَ‏ «2» بِهَا الطَّعَامَ فَیَلِینَ عَلَیْهِ وَ یَسْهُلَ لَهُ إِسَاغَتُهُ فَلَا یَزَالُ كَذَلِكَ حَتَّى یُدْرِكَ فَإِذَا أَدْرَكَ وَ كَانَ ذَكَراً طَلَعَ الشَّعْرُ فِی وَجْهِهِ فَكَانَ ذَلِكَ عَلَامَةَ الذَّكَرِ وَ عِزَّ الرَّجُلِ الَّذِی یَخْرُجُ بِهِ مِنْ جد [حَدِّ] الصَّبَا وَ شَبَهِ النِّسَاءِ وَ إِنْ كَانَتْ أُنْثَى یَبْقَى وَجْهُهَا نَقِیّاً مِنَ الشَّعْرِ لِتَبْقَى لَهَا الْبَهْجَةُ وَ النَّضَارَةُ الَّتِی تُحَرِّكُ الرَّجُلَ لِمَا فِیهِ دَوَامُ النَّسْلِ وَ بَقَاؤُهُ‏ اعْتَبِرْ یَا مُفَضَّلُ فِیمَا یُدَبَّرُ بِهِ الْإِنْسَانُ فِی هَذِهِ الْأَحْوَالِ الْمُخْتَلِفَةِ هَلْ تَرَى مِثْلَهُ یُمْكِنُ أَنْ یَكُونَ بِالْإِهْمَالِ أَ فَرَأَیْتَ لَوْ لَمْ یَجْرِ إِلَیْهِ ذَلِكَ الدَّمُ وَ هُوَ فِی الرَّحِمِ أَ لَمْ یَكُنْ سَیَذْوِی وَ یَجِفُّ كَمَا یَجِفُّ النَّبَاتُ إِذَا فَقَدَ الْمَاءَ وَ لَوْ لَمْ یُزْعِجْهُ الْمَخَاضُ عِنْدَ اسْتِحْكَامِهِ أَ لَمْ یَكُنْ سَیَبْقَى فِی الرَّحِمِ كَالْمَوْءُودِ «3» فِی الْأَرْضِ وَ لَوْ لَمْ یُوَافِقْهُ اللَّبَنُ مَعَ وِلَادَتِهِ أَ لَمْ یَكُنْ سَیَمُوتُ جُوعاً أَوْ یَغْتَذِی بِغِذَاءٍ لَا یُلَائِمُهُ وَ لَا یَصْلُحُ عَلَیْهِ بَدَنُهُ وَ لَوْ لَمْ تَطْلُعْ لَهُ الْأَسْنَانُ فِی وَقْتِهَا أَ لَمْ یَكُنْ سَیَمْتَنِعُ عَلَیْهِ مَضْغُ الطَّعَامِ وَ إِسَاغَتُهُ أَوْ یُقِیمُهُ عَلَى الرَّضَاعِ فَلَا یَشْتَدُّ بَدَنُهُ وَ لَا یَصْلُحُ لِعَمَلٍ ثُمَّ كَانَ یَشْغَلُ أُمَّهُ بِنَفْسِهِ عَنْ تَرْبِیَةِ غَیْرِهِ مِنَ الْأَوْلَادِ
______________________________
 (1) الطواحن: هی الأضراس، و تطلق الأضراس غالبا على المآخیر و الأسنان على المقادیم، كما هو الظاهر هنا، و ان لم یفرق اللغویون بینهما.
 (2) مضغ الطعام: لاكه بلسانه.
 (3) و أد البنت: دفنها فی التراب و هی حیة، كما كان العرب یفعلون ذلك فی العهد الجاهلی

توحید المفضل ؛   ؛ ص48

 [آفرینش آدمى و تدبیر جنین در رحم‏]

اى مفضّل! سخن خود را با بیان آفرینش انسان آغاز مى‏كنیم، تو نیز بكوش كه از آن پند گیرى.
اوّل اینكه: تدبیر چنان شد كه جنین، در رحم در پس سه ظلمت، پوشیده ماند: شكم، رحم و بچه‏ دان، جایى كه توان چاره ‏اندیشى براى اخذ غذا و دفع ناروا را ندارد. نه صلاح خویش مى‏داند و نه ضرر خویش مى‏راند.
خون حیض براى او غذاست، چون آب براى گیاه. پیوسته غذایش چنین است.



 [چگونگى تولد كودك، تغذیه، رشد دندان و بالغ شدن او]

آنگاه كه آفرینش او كامل گردد، بدنش سخت شود، پوستش بتواند با هوا سازگار آید و دیده‏اش تاب دیدن نور به هم رساند، مادرش درد زاییدن گیرد و درد، چنان بر او سخت مى‏آید كه جنین از فشار درد بیرون مى‏افتد.


 چون [از تنگناى رحم به پهناى جهان آمد و] متولد گشت، همان خونى كه غذایش بود، اینك با رنگ و بویى جز آنچه بود و در شكل غذایى دیگر، از پستان مادر سرازیر مى‏شود. این غذا براى نوزاد از همه چیز سازگارتر است.

وقتى كه به دنیا آمد، زبان خود را به نشانه خواستن غذا بیرون مى‏كند و پیرامون دهان مى‏چرخاند. در این زمان پستانهاى مادرش را كه چونان دو مشك از سینه او آویخته، مى‏یابد و تا زمانى كه تن او تر و درونش ظریف و اعضایش نرم است از آن مى‏نوشد.



آنگاه كه حركت كرد و به غذایى سخت و قوى نیاز پیدا نمود تا تنش استحكام یابد، در هر طرف، دندانهاى آسیا سر برمى‏آورد تا غذا را بجود، نرم گرداند و براحتى فرو برد.


پیوسته حالش این گونه است تا آنگاه كه پاى در بلوغ نهد. در این وقت اگر مذكّر است، موى در رویش مى‏روید تا نشانه مردى و عزّت او باشد و از همانندى با زنان و بچگان بدور ماند
و اگر مؤنث است، رخش از موى پیراسته ماند تا طراوت و زیبایى‏اش دل مردان را برباید و نسل بشر ماندگار و پایدار گردد.
اى مفضّل! در این مراحل، نیك بیندیش.
 آیا مى‏شود كه [این همه تدبیر] بى ‏مدبّر و حكیم باشد؟
 مى‏دانى اگر در رحم، خون به او نمى‏رسید همانند گیاهى كه آب به وى نرسد خشك و پژمرده مى‏گشت؟
آیا مى‏دانى وقتى كه بزرگ شد اگر مادرش را درد زاییدن نمى‏ گرفت چون زنده بگور در رحم مى ‏ماند
و اگر در هنگام ولادت، شیر با او نمى ‏ساخت، یا از گرسنگى مى‏ مرد و یا با غذایى نامناسب و زیانبار تغذیه مى‏ شد؟
 و اگر در وقت مناسب، دندان هایش نمى‏رویید، بر جویدن و فرو بردن غذا ناتوان بود و باید همیشه شیر مى‏خورد و بدن او براى كار، قوت و استحكامى نمى‏یافت و مادرش به خاطر او از تربیت فرزندان دیگرش باز مى‏ ماند؟


فَبِأَیِّ آلَاءِ رَ‌بِّكُمَا تُكَذِّبَانِ
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را تکذیب می‌کنید؟!



نوع مطلب : نشانه ها، 
برچسب ها : جنین، مفضل، توحید مفضل، خلقت انسان، شگفتی خلقت انسان، انسان، مراحل رشد انسان، مراحل رشد جنین، عکس جنین، جنین در شکم مادر، جنین در رحم، اثبات خداوند، نگاه عبرت، نگاه انسانی، تدبر، تدبر د خلقت انسان،
لینک های مرتبط :
نظرات ()
حال المولود لو ولد فهما عاقلا و تعلیل ذلك

وَ لَوْ كَانَ الْمَوْلُودُ یُولَدُ فَهِماً «1» عَاقِلًا لَأَنْكَرَ الْعَالَمَ عِنْدَ وِلَادَتِهِ وَ لَبَقِیَ حَیْرَانَ تَائِهَ الْعَقْلِ إِذَا رَأَى مَا لَمْ یَعْرِفْ وَ وَرَدَ عَلَیْهِ مَا لَمْ یَرَ مِثْلَهُ مِنِ اخْتِلَافِ صُوَرِ الْعَالَمِ مِنَ الْبَهَائِمِ وَ الطَّیْرِ إِلَى غَیْرِ ذَلِكَ مِمَّا یُشَاهِدُهُ سَاعَةً بَعْدَ سَاعَةٍ وَ یَوْماً بَعْدَ یَوْمٍ وَ اعْتَبِرْ ذَلِكَ بِأَنَّ مَنْ سُبِیَ مِنْ بَلَدٍ وَ هُوَ عَاقِلٌ یَكُونُ كَالْوَالِهِ الْحَیْرَانِ فَلَا یُسْرِعُ إِلَى تَعَلُّمِ الْكَلَامِ وَ قَبُولِ الْأَدَبِ كَمَا یُسْرِعُ الَّذِی سُبِیَ صَغِیراً غَیْرَ عَاقِلٍ ثُمَّ لَوْ وُلِدَ عَاقِلًا كَانَ یَجِدُ غَضَاضَةً «2» إِذَا رَأَى نَفْسَهُ مَحْمُولًا مُرْضَعاً مُعَصَّباً بِالْخِرَقِ مُسَجًّى‏ «3» فِی الْمَهْدِ لِأَنَّهُ لَا یَسْتَغْنِی عَنْ هَذَا كُلِّهِ لِرِقَّةِ بَدَنِهِ وَ رُطُوبَتِهِ حِینَ یُولَدُ ثُمَّ كَانَ لَا یُوجَدُ لَهُ مِنَ الْحَلَاوَةِ وَ الْوَقْعِ مِنَ الْقُلُوبِ مَا یُوجَدُ لِلطِّفْلِ فَصَارَ یَخْرُجُ إِلَى الدُّنْیَا غَبِیّاً «4» غَافِلًا عَمَّا فِیهِ أَهْلُهُ فَیَلْقَى الْأَشْیَاءَ بِذِهْنٍ ضَعِیفٍ وَ مَعْرِفَةٍ نَاقِصَةٍ ثُمَّ لَا یَزَالُ یَتَزَایَدُ فِی الْمَعْرِفَةِ قَلِیلًا
______________________________
- المتضادة، و ربما أمكن اقامة البرهان علیه أیضا، فإذا أتی الاهمال بالصواب یجب ان یأتی ضده و هو التدبیر بالخطإ، و هذا أفظع و أشنع.
 (من تعلیقات البحار)
 (1) الفهم:- بفتح فكسر- السریع الفهم.
 (2) الغضاضة: هى الذلة و المنقصة- جمعها غضائض.
 (3) التسجیة: هى التغطیة بثوب یمد على الجسم.
 (4) على وزن فعیل- و هو القلیل الفطنة.


قَلِیلًا وَ شَیْئاً بَعْدَ شَیْ‏ءٍ وَ حَالًا بَعْدَ حَالٍ حَتَّى یَأْلَفَ الْأَشْیَاءَ وَ یَتَمَرَّنَ وَ یَسْتَمِرَّ عَلَیْهَا فَیَخْرُجَ مِنْ حَدِّ التَّأَمُّلِ لَهَا وَ الْحَیْرَةِ فِیهَا إِلَى التَّصَرُّفِ وَ الِاضْطِرَارِ إِلَى الْمَعَاشِ بِعَقْلِهِ وَ حِیلَتِهِ وَ إِلَى الِاعْتِبَارِ وَ الطَّاعَةِ وَ السَّهْوِ وَ الْغَفْلَةِ وَ الْمَعْصِیَةِ وَ فِی هَذَا أَیْضاً وُجُوهٌ أُخَرُ فَإِنَّهُ لَوْ كَانَ یُولَدُ تَامَّ الْعَقْلِ مُسْتَقِلًّا بِنَفْسِهِ لَذَهَبَ مَوْضِعُ حَلَاوَةِ تَرْبِیَةِ الْأَوْلَادِ وَ مَا قُدِّرَ أَنْ یَكُونَ لِلْوَالِدَیْنِ فِی الِاشْتِغَالِ بِالْوَلَدِ مِنَ الْمَصْلَحَةِ وَ مَا یُوجِبُ التَّرْبِیَةَ لِلْآبَاءِ عَلَى الْأَبْنَاءِ مِنَ الْمُكَافَأَةِ بِالْبِرِّ وَ الْعَطْفِ عَلَیْهِمْ عِنْدَ حَاجَتِهِمْ إِلَى ذَلِكَ مِنْهُمْ‏ «1» ثُمَّ كَانَ الْأَوْلَادُ لَا یَأْلَفُونَ آبَاءَهُمْ وَ لَا یَأْلَفُ الْآبَاءُ أَبْنَاءَهُمْ لِأَنَّ الْأَوْلَادَ كَانُوا یَسْتَغْنُونَ عَنْ تَرْبِیَةِ الْآبَاءِ وَ حِیَاطَتِهِمْ فَیَتَفَرَّقُونَ عَنْهُمْ حِینَ یُولَدُونَ فَلَا یَعْرِفُ الرَّجُلُ أَبَاهُ وَ أُمَّهُ وَ لَا یَمْتَنِعُ مِنْ نِكَاحِ أُمِّهِ وَ أُخْتِهِ وَ ذَوَاتِ الْمَحَارِمِ مِنْهُ إِذَا كَانَ لَا یَعْرِفُهُنَ‏ وَ أَقَلُّ مَا فِی ذَلِكَ مِنَ الْقَبَاحَةِ بَلْ هُوَ أَشْنَعُ وَ أَعْظَمُ وَ أَفْظَعُ وَ أَقْبَحُ وَ أَبْشَعُ لَوْ خَرَجَ الْمَوْلُودُ مِنْ بَطْنِ أُمِّهِ وَ هُوَ یَعْقِلُ أَنْ یَرَى‏ «2» مِنْهَا مَا لَا یَحِلُّ لَهُ وَ لَا یُحْسِنُ بِهِ أَنْ یَرَاهُ أَ فَلَا تَرَى كَیْفَ أُقِیمَ كُلُّ شَیْ‏ءٍ مِنَ الْخِلْقَةِ عَلَى غَایَةِ الصَّوَابِ وَ خَلَا مِنَ الْخَطَإِ دَقِیقُهُ وَ جَلِیلُهُ‏ «3»
______________________________
 (1) أی بان یبر الابناء بآبائهم و العطف علیهم عند حاجة الآباء إلى ذلك فی كبرهم و ضعفهم، و جزاء لما عانوا من الشدائد فی سبیل تربیة الابناء
 (2) خبر لقوله: أقل ما فی ذلك.
 (3) ان بعض هذا البیان البدیع من الامام عن تدرج الإنسان فی نموه، و نموه فی أوقاته، كاف فی حكم العقل، بان له صانعا صنعه عن علم و حكمة و تقدیر و تدبیر.

توحید المفضل ؛   ؛ ص51

اگر انسان، با هوش و اندیشه به دنیا مى‏آمد
اگر نوزاد، فهیم و عاقل به دنیا مى‏آمد، وقت تولد جهان هستى را انكار مى‏كرد و هنگامى كه با حیوانات، پرندگان و دیگر موجودات غریب روبرو مى‏گشت و هر ساعت و هر روز پاره ‏اى از اشكال مختلف و شگفت عالم را كه از پیش ندیده بود مى‏دید، هر آینه عقل و اندیشه‏ اش سرگشته و گمراه مى‏گشت.


بدان كه اگر عاقلى را به اسیرى از سرزمینى به سرزمین دیگر ببرند [از دیدن شگفتیهاى نامأنوس‏] همواره واله و سرگشته است و بخلاف كودكى كه در كودكى اسیر شود بسرعت، زبان و آداب [آن سرزمین جدید] را فرا نمى‏گیرد.
نیز اگر نوزاد، دانا و هوشمند پاى در جهان مى ‏نهاد از اینكه [آنقدر ناتوان است كه توان راه رفتن ندارد و ناچار] باید دیگران بر دوشش گیرند، شیرش بنوشانند، در جامه‏ اش بپیچند و در گاهوارش بخوابانند، سخت احساس خوارى و پستى مى ‏كرد

از سوى دیگر او به خاطر ظرافت و طراوت و رطوبت بدن، هیچ گاه از این امور بى‏ نیاز نیست [در نتیجه چه بسا در هلاكت مى‏افتاد و یا رشد روحى و بدنى مناسب نمى‏كرد.] همچنین در چنین حالى آن شیرینى، دلبندى و محبوبیت كودكان را نداشت؛ از این رو آنان در حالى به دنیا مى ‏آیند كه از كار جهان و جهانیان غافلند.
اینان با ذهن ضعیف و شناخت اندك و ناقص خود با همه چیز روبرو مى‏شوند، امّا اندك اندك و گام به گام و در حالت هاى گوناگون بر شناخت و آگاهى آنان افزوده مى‏ شود. كودك، پیوسته چنین كسب شناخت مى‏ كند تا آنكه از مرحله حیرت و سرگشتگى و تأمل، پاى فراتر مى‏نهد و با كمك عقل و اندیشه، قدم در وادى تصرف و تدبیر و چاره اندیشى معاش و ... مى‏گذارد، از حوادث، پند مى‏گیرد، اطاعت مى‏كند و یا در اشتباه و فراموشى و غفلت گناه سقوط مى‏كند.
حكمتهاى فراوان دیگرى نیز در پس این امر نهفته است؛ از جمله:
اگر كودك در گاه تولد، عقلى كامل داشت و مستقل و خودكفا مى ‏بود، شیرینى فرزند دارى از میان مى‏رفت. پدر و مادر به مصالحى كه در تربیت كودك نهفته است نمى ‏رسیدند؛ در نتیجه، تربیت، سرپرستى و رحم و شفقت بر آنان هنگام پیرى بر فرزند لازم نبود. [زیرا پدر و مادر در قبال او زحمتى نكشیده‏اند كه او در سنّ كهنسالى و نیاز، به آنان برسد. او از آغاز، مستقل و بى‏نیاز از والدین بوده است‏].
همچنین با این فرض، در میان فرزندان و والدین هیچ پیوند و الفتى حاكم نبود؛ زیرا كودكان از تربیت و سرپرستى پدران بى ‏نیاز بودند و از زمان تولد از پدران خویش جدا مى‏ گشتند. او نیز پس از آن، پدر و مادرش را [و خواهر و برادرش را] نمى‏شناخت و این عدم شناخت باعث مى‏شد كه بر سر راه ازدواج با مادر و خواهر و دیگر محارم مانعى پدید نیاید.
و كمترین مفسده- و بلكه شنیعترین و قبیحترین زشتى- هنگامى است كه چنین طفل هوشمندى، در هنگام تولد بر چیزى نظر افكند كه رخصت این عمل را از او ستانده‏اند و سزاوار نیست كه چنین كند.
آیا نمى‏بینى كه چگونه هر چیز آفرینش در جاى مناسب خود استوار گشته و در ریز و درشت اجزاى هستى، اندك خلل و ناصوابى پیدا نیست؟







نوع مطلب : تجلی عظمت الهی در مخلوقات، نشانه ها، 
برچسب ها : کودک، خلقت کودک، عقل کودک، چرا انسان در کودکی عقل ندارد، اگر کودک عاقل بود، انسان و کودکی، کودک انسان، بچه، بچگی، شگفتی خلقت انسان، شگفتی آفرینش، اگر بچه ها عقل داشتند، خلقت انسان، شستن بچه، قنداق کردن کودک، قنداق کردن نوزاد، نوزاد، مفضل، توحید مفضل،
لینک های مرتبط :
نظرات ()

جواب محکم و جالب امام صادق علیه السلام به کفار
زعم الطبیعیین و جوابه‏

قَالَ الْمُفَضَّلُ فَقُلْتُ یَا مَوْلَایَ إِنَّ قَوْماً یَزْعُمُونَ أَنَّ هَذَا مِنْ فِعْلِ الطَّبِیعَةِ فَقَالَ الصادق علیه السلام سَلْهُمْ عَنْ هَذِهِ الطَّبِیعَةِ أَ هِیَ شَیْ‏ءٌ لَهُ عِلْمٌ وَ قُدْرَةٌ عَلَى مِثْلِ هَذِهِ الْأَفْعَالِ أَمْ لَیْسَتْ كَذَلِكَ فَإِنْ أَوْجَبُوا لَهَا الْعِلْمَ وَ الْقُدْرَةَ فَمَا یَمْنَعُهُمْ مِنْ إِثْبَاتِ الْخَالِقِ فَإِنَّ هَذِهِ صَنْعَتُهُ‏ «1» وَ إِنْ زَعَمُوا أَنَّهَا تَفْعَلُ هَذِهِ الْأَفْعَالَ بِغَیْرِ عِلْمٍ وَ لَا عَمْدٍ وَ كَانَ فِی أَفْعَالِهَا مَا قَدْ تَرَاهُ مِنَ الصَّوَابِ وَ الْحِكْمَةِ عُلِمَ أَنَّ هَذَا الْفِعْلَ لِلْخَالِقِ الْحَكِیمِ فَإِنَّ الَّذِی سَمَّوْهُ طَبِیعَةً هُوَ سُنَّتُهُ فِی خَلْقِهِ الْجَارِیَةُ عَلَى مَا أَجْرَاهَا عَلَیْهِ‏ «2»

______________________________
 (1) لعل المراد انهم إذا قالوا بذلك فقد اثبتوا الصانع، فلم یسمونه بالطبیعة، و هی لیست بذات علم و لا إرادة و لا قدرة؟.
 (2) أی ظاهر بطلان هذا الزعم، و الذی صار سببا لذهولهم إلى ان اللّه تعالى اجرى عادته بأن یخلق الأشیاء باسبابها، فذهبوا إلى استقلال‏

توحید مفضل ص 55
 پندار اهل طبیعت و پاسخ به آنان‏
مفضّل مى‏گوید: گفتم: آقا! برخى گمان میکنند كه این همه از كار «طبیعت» است.
امام صادق علیه السلام فرمود: از اینان بپرس كه این طبیعت كه مى‏گویید، نسبت به این افعال، «علم» و «قدرت» دارد یا نه؟
اگر علم و قدرت را براى طبیعت ثابت كردند، پس چرا از اثبات خالق سر باز مى‏ زنند؟ این هم ( طبیعت باشعور و عقل یکی دیگر از مخلوقاتش و) صنعت و تدبیرش می باشد.
 و اگر مى ‏گویند كه بدون علم و قدرت، این اعمال حكیمانه و با تدبیر را انجام داده، معلوم مى‏ شود كه كار از آفریننده‏ اى حكیم است و آنچه طبیعتش مى ‏شمارند همان سنّت الهى در آفرینش اشیاست كه مطابق فرمان و حكمت الهى جریان دارد.


برای نمونه

کدهای برنامه ریزی شده بر روی دی ان ای و طراحی چنین سیستم خارق العاده ای تنها نمایان گر طراح هوشمند آن می باشد، در مطالعه ی دی ان ای وجود خدا به اثبات رسیده است ،dna سیستم ذخیره سازی فوق العاده و بزرگی است ، در حقیقت دی ان ای ها هستند که ژن های ما را می سازند مثل کتابی از اطلاعات هستند که باید توسط زبان خاص سیستم ،خوانده شوند.

دانشمندان امروزی می دانند که این نوع زبان کد گذاری شده ، تنها می تواند کار مو جودی هوشمند باشد چراکه اطلاعات تنها از اطلاعات حاصل می شود . تا به حال دیده نشده چیزی خود به خود به اطلاعاتی برسد ، اما وقتی به دی ان ای نگاه می کنید دارد فریاد می زند که در ابتدا خداوند این جهان را خلق کرده است.


آیا طبیعت بدون شعور و عقل می تواند چنین موجود شگفت آوری ایجاد کند؟!!!!


نوع مطلب : نشانه ها، 
برچسب ها : طبیعت، خدا یا طبیعت، اثبات خداوند، طبیعی، طبیعت با شعور، آیه همه چیز را طبیعت افریده است، توحید مفضل، مفضل، مفضل و امام صادق،
لینک های مرتبط :
نظرات ()

امام صادق علیه السلام بسیار زیبا بیان فرموده اند:
جهل الشكاك بأسباب الخلقة و معانیها

إِنَّ الشُّكَّاكَ جَهِلُوا الْأَسْبَابَ وَ الْمَعَانِیَ فِی الْخِلْقَةِ وَ قَصُرَتْ أَفْهَامُهُمْ‏ عَنْ تَأَمُّلِ الصَّوَابِ وَ الْحِكْمَةِ فِیمَا ذَرَأَ «1» الْبَارِی جَلَّ قُدْسُهُ وَ بَرَأَ «2» مِنْ صُنُوفِ خَلْقِهِ فِی الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ السَّهْلِ وَ الْوَعْرِ فَخَرَجُوا بِقَصْرِ عُلُومِهِمْ إِلَى الْجُحُودِ وَ بِضَعْفِ بَصَائِرِهِمْ إِلَى التَّكْذِیبِ وَ الْعُنُودِ حَتَّى أَنْكَرُوا خَلْقَ الْأَشْیَاءِ وَ ادَّعَوْا أَنَّ تَكَوُّنَهَا بِالْإِهْمَالِ لَا صَنْعَةَ فِیهَا وَ لَا تَقْدِیرَ وَ لَا حِكْمَةَ مِنْ مُدَبِّرٍ وَ لَا صَانِعٍ تَعَالَى اللَّهُ عَمَّا یَصِفُونَ وَ قاتَلَهُمُ اللَّهُ أَنَّى یُؤْفَكُونَ* «3» فَهُمْ فِی ضَلَالِهِمْ وَ غَیِّهِمْ وَ تَجَبُّرِهِمْ بِمَنْزِلَةِ عُمْیَانٍ دَخَلُوا دَاراً قَدْ بُنِیَتْ أَتْقَنَ بِنَاءٍ وَ أَحْسَنَهُ وَ فُرِشَتْ بِأَحْسَنِ الْفُرُشِ وَ أَفْخَرِهِ وَ أُعِدَّ فِیهَا ضُرُوبُ الْأَطْعِمَةِ وَ الْأَشْرِبَةِ وَ الْمَلَابِسِ وَ الْمَآرِبِ الَّتِی یُحْتَاجُ إِلَیْهَا وَ لَا یُسْتَغْنَى عَنْهَا وَ وُضِعَ كُلُّ شَیْ‏ءٍ مِنْ ذَلِكَ مَوْضِعَهُ عَلَى صَوَابٍ مِنَ التَّقْدِیرِ وَ حِكْمَةٍ مِنَ التَّدْبِیرِ فَجَعَلُوا یَتَرَدَّدُونَ فِیهَا یَمِیناً وَ شِمَالًا وَ یَطُوفُونَ بُیُوتَهَا إِدْبَاراً وَ إِقْبَالًا مَحْجُوبَةً أَبْصَارُهُمْ عَنْهَا لَا یُبْصِرُونَ بُنْیَةَ الدَّارِ وَ مَا أُعِدَّ فِیهَا وَ رُبَّمَا عَثَرَ بَعْضُهُمْ بِالشَّیْ‏ءِ الَّذِی قَدْ وُضِعَ مَوْضِعُهُ وَ أُعِدَّ لِلْحَاجَةِ إِلَیْهِ وَ هُوَ جَاهِلٌ لِلْمَعْنَى فِیهِ وَ لِمَا أُعِدَّ وَ لِمَا ذَا جُعِلَ كَذَلِكَ فَتَذَمَّرَ وَ تَسَخَّطَ وَ ذَمَّ الدَّارَ وَ بَانِیَهَا فَهَذِهِ حَالُ هَذَا الصِّنْفِ فِی إِنْكَارِهِمْ مَا أَنْكَرُوا مِنْ أَمْرِ الْخِلْقَةِ وَ ثَبَاتِ الصَّنْعَةِ فَإِنَّهُمْ لَمَّا عَزَبَتْ‏ «4» أَذْهَانُهُمْ عَنْ مَعْرِفَةِ الْأَسْبَابِ وَ الْعِلَلِ فِی الْأَشْیَاءِ صَارُوا یَجُولُونَ فِی هَذَا الْعَالَمِ حَیَارَى فَلَا یَفْهَمُونَ‏

______________________________
 (1) ذرأ اللّه الخلق: خلقهم.
 (2) برأه: خلقه من العدم.
 (3) أی ینصرفون عن الحق.
 (4) أی غابت.


مَا هُوَ عَلَیْهِ مِنْ إِتْقَانِ خِلْقَتِهِ وَ حُسْنِ صَنَعْتِهِ وَ صَوَابِ هَیْئَتِهِ وَ رُبَّمَا وَقَفَ بَعْضُهُمْ عَلَى الشَّیْ‏ءِ یَجْهَلُ سَبَبَهُ وَ الْإِرْبَ‏ «1» فِیهِ فَیُسْرِعُ إِلَى ذَمِّهِ وَ وَصْفِهِ بِالْإِحَالَةِ وَ الْخَطَإِ كَالَّذِی أَقْدَمَتْ عَلَیْهِ الْمَنَانِیَّةُ «2» الْكَفَرَةُ وَ جَاهَرَتْ بِهِ الْمُلْحِدَةُ الْمَارِقَةُ الْفَجَرَةُ وَ أَشْبَاهُهُمْ مِنْ أَهْلِ الضَّلَالِ الْمُعَلِّلِینَ أَنْفُسَهُمْ بِالْمُحَالِ‏ «3» فَیَحِقُّ عَلَى مَنْ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَیْهِ بِمَعْرِفَتِهِ وَ هَدَاهُ لِدِینِهِ وَ وَفَّقَهُ لِتَأَمُّلِ التَّدْبِیرِ فِی صَنْعَةِ الْخَلَائِقِ وَ الْوُقُوفِ عَلَى مَا خُلِقُوا لَهُ مِنْ لَطِیفِ التَّدْبِیرِ وَ صَوَابِ التَّقْدِیرِ بِالدَّلَالَةِ الْقَائِمَةِ الدَّالَّةِ عَلَى صَانِعِهَا أَنْ‏ یُكْثِرَ حَمْدَ اللَّهِ مَوْلَاهُ عَلَى ذَلِكَ وَ یَرْغَبَ إِلَیْهِ فِی الثَّبَاتِ عَلَیْهِ وَ الزِّیَادَةِ مِنْهُ فَإِنَّهُ جَلَّ اسْمُهُ یَقُولُ- لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِیدَنَّكُمْ وَ لَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابِی لَشَدِیدٌ «4»
______________________________
 (1) الارب:- بالفتح- المهارة او الحاجة.
 (2) او المانویة: هم أصحاب الحكیم الفارسیّ مانى بن فاتك الذی ظهر فی أیّام سابور «ثانى ملوك الدولة الساسانیة» و مذهبة مزیج من المجوسیة و النصرانیة، و قد تبعه فی معتقده خلق كثیر، و بقى قسم كبیر منهم فی الدور العباسیّ الأول ثمّ تسربت آراؤه إلى أوربا و بقیة الاقطار الاسیویة و مانى هذا كان راهبا بحران ولد حوالی عام 215 م و قتله بعدئذ بهرام بن هرمز. انظر فی ذلك الملل و النحل للشهرستانى ج 2 ص 81 و مروج الذهب ج 1 ص 155، و الفهرست ص 456، و معرب الشاهنامه ج 2 ص 71، و الفرق بین الفرق ص 162 و 207، و الآثار الباقیة للبیرونى ص 207، و تاریخ الفكر العربى لإسماعیل مظهر ص 39، و حریة الفكر لسلامة موسى ص 55.
 (3) أی الشاغلین انفسهم عن طاعة ربهم بأمور یحكم العقل السلیم باستحالتها.

(4) سورة إبراهیم آیة 7.

ترجمه:
 [ناآگاهى اهل شك به اسباب و علل آفرینش‏]

اى مفضّل! دو دلان [شكّاكان‏] اسباب و معانى آفرینش را در نیافتند و آنگاه كه اندیشه ‏هاى آنان از درك صواب و حكمت آفریدگان بارى- عز و جلّ- درماند با ناچیزى دانش خود، همه چیز را انكار كردند و با ضعف بصیرت خود به تكذیب و عناد پناه بردند.
آنان آفرینش اشیا را انكار نمودند و مدعى شدند كه هیچ صنعت، تدبیر و تقدیرى در آفرینش اشیا نیست و حكمت هیچ مدبّر و صانعى در كار خلقت وجود ندارد. بى‏ شك خداوند از آنچه پندارند برتر است.
خداى اینان را بكشد. از حقیقت به كدام سوى مى‏گریزند؟ (توبه، آیه 30)
اینان در گمراهى و تیره‏ بختى و سرگردانى به كورانى مى‏ مانند كه بر سرایى در مى ‏آیند در نهایت استحكام و زیبایى، در آنجا بهترین و فاخرترین فرشها گسترانده شده، همه نوع خوردنى، نوشیدنى، پوشیدنى و هر نیاز دیگرشان فراهم آمده. در آنجا هر چیزى از سر حكمت و تقدیر بر جاى شایسته خود است. اما این‏ بى ‏بصران از این سوى به آن سوى مى‏ روند و همه جاى آن سرا را به زیر پا مى‏ نهند ولى هیچ چیزى نمى‏بینند. نه سراى را مى‏ بینند و نه آنچه را كه در آن مهیّاست.
بلكه چه بسا [به خاطر نابینایى‏] گاه پاى یكى از آنان بلغزد و چیزى را كه به آن نیازمندند و در جاى مناسبش قرار داده شده و او از حكمت وجود آن آگاه نیست از میان ببرد و او نیز به خشم و غضب آید و سراى و صاحب آن را نكوهش كند.
حال این گروه كه حكمت و تدبیر را در كار آفرینش انكار مى‏كنند همین گونه است.
از آنجا كه اندیشه ‏هاى اینان از درك اسباب و علل آفرینش اشیا ناكام ماند، در این جهان چنان سرگشته شدند كه اتقان، استوارى، حسن تدبیر، شكل دهى و هیأت آفرینى نیكوى آن را [به دست یك حكیم و آفریننده‏] در نیافتند , چه بسا كسى از این گروه به خاطر عدم آگاهى به سبب و حكمت آفرینش یك چیز، به نكوهش و انكار و لغزش آن بپردازد.
 مانند كار گمراهانى چون «مانى» و اصحاب كافر او و ملحدان فاجر و فاسق و خارج از دین. كسانى كه با سخنان محال و دروغین، خود را سرگرم كردند. [و از اطاعت پروردگارشان سرباز زدند].
بنا بر این، بر كسى كه خداوند جلّ و علا، نعمت شناخت و هدایت و بینش به او داده و موفقش نموده كه در كار آفرینش ژرف بیندیشد و با برهان قاطع بر وجود صانع هستى، لطف تدبیر و حسن تعبیر را دریابد، لازم است كه پیوسته مولاى خود را به خاطر این نعمت عظیم سپاس گوید و از او بخواهد كه در این طریق، ثابت قدم ماند و نعمتش فزونى یابد.
خداوند جلّ و علا، فرموده است:
«گر سپاس گویید، نعمتتان را بیفزاییم و گر كفر ورزیدید بى‏شك عذابم سخت است.»
 (ابراهیم، آیه 7)



نوع مطلب :
برچسب ها : مفضل، توحید مفضل، چرا بعضی مشکوکند؟، علت شک به وجود خداوند، چرا به وجود خدا شک داریم، چرا شک؟، علت شک چیست، شکاکان، کوران، کور،
لینک های مرتبط :
نظرات ()
یکشنبه 15 مرداد 1391

1- شرح حال كوتاهى از مفضّل بن عمر
نامش «مفضّل»، نام پدرش «عمر» و كنیه‏اش «ابو محمد» یا «ابو عبداللَّه» است. «1» و در اواخر قرن اول یا آغاز قرن دوم هجرى در شهر كوفه به دنیا آمده است. «2» وى از اصحاب جلیل القدر امام صادق و امام كاظم- علیهما السّلام- بوده است. «3» او در نزد ائمّه- علیهم السّلام- از جایگاه رفیع و منزلت عظیمى برخوردار بوده و از اصحاب خاص آنان به شمار مى‏رفته است‏ «4».
در عصر امام صادق- علیه السّلام- و امام كاظم- علیه السّلام- در میان مردم كوفه وكیل آنان بوده، نیز از جانب امام صادق- علیه السّلام- وظیفه داشت با اموالى كه از طرف او در اختیارش گذاشته شده بود و یا اجازه اخذ آنها را از مردم داشت، میان مردم را اصلاح كند و اختلافها را بردارد. «5» در این باره در كتاب شریف «كافى» داستانى شیرین و واقعى بیان شده كه مجال ذكر آن نیست امّا خوب است كه خوانندگان آن را بخوانند. «6»
______________________________

 (1) «الذّریعة الى تصانیف الشیعة»، ج 4، ص 482.
 (2) «توحید المفضّل» با مقدمه و تعلیقه‏هاى آقاى «كاظم مظفر»، ص 4.
 (3) «رجال شیخ طوسى»، در اصحاب امام صادق (ع)، ص 314 و اصحاب امام كاظم (ع)، ص 360.
 (4) «الارشاد فی معرفة حجج اللَّه على العباد»، ص 208.
 (5) «اصول كافى»، ج 2، ص 209.
(6) « اصول كافى ج 2، كتاب الایمان و الكفر، باب اصلاح بین مردم، ص 209.

‏2-جایگاه رفیع مفضّل در روایات‏
مهمترین دلیل عظمت این شخصیت كم‏نظیر اسلامى، روایات بسیارى است كه در فضیلت و برترى او از خود امامان- علیهم السّلام- رسیده است، این روایات به قدرى زیاد است كه ذكر همه آنها در این مقدمه نمى‏گنجد، امّا چون‏
مهمترین دلیل ما در اعتبار این مرد جلیل القدر به شمار مى‏رود، «1» ناچاریم كه به برخى از آنها اشاره كنیم:
1- شیخ مفید، با سند صحیح از امام صادق- علیه السّلام- نقل مى‏كند:
اى مفضّل! به خدا سوگند تو را و دوستدار تو را دوست دارم. اى مفضّل! اگر همه اصحاب من آنچه را كه تو مى‏دانى مى‏دانستند، هیچ گاه میان دو كس از آنان اختلافى رخ نمى‏داد.» «2» 2- «محمد بن سنان» «3» مى‏گوید:
 «به خدمت امام كاظم- علیه السّلام- شرفیاب شدم. در این هنگام، فرزند بزرگوارش، على بن موسى- علیهما السّلام- در نزد او بود. امام كاظم- علیه السّلام- به من فرمود: اى محمّد! عرض كردم: بله بفرمایید، فرمود: اى محمّد! مفضّل انیس و همدم و راحتى بخش من بود و تو نیز همدم و باعث راحتى آن دو [امام رضا و جواد- علیهما السّلام-] هستى.» «4» 3- «كلینى»- رضوان اللَّه علیه- در كتاب گرانقدر «كافى» با چند واسطه، از ابن سنان و او از مفضّل نقل مى‏كند:

______________________________
 (1) اعتبار كتاب را منوط به اعتبار او ندانستیم؛ زیرا به تعبیر مرحوم مجلسى كه در آینده مى‏آید، متن كتاب بخوبى گویاست كه سخنان معصوم است و حتى ضعف راوى و ..
زیانى به حدیث نمى‏رساند، بویژه آنكه حدیث در باره احكام نیست و عقل در آن نقش بیشترى دارد.
 (2) «الإختصاص»، ص 216، حدیث مفضّل و آفرینش ارواح شیعیان از ائمّه (ع).
 (3) «محمد بن سنان» در سند روایت مفضّل هست و این روایت دلیل اعتبار و منزلت او در نزد امام- علیه السّلام- است.
 (4) «عیون اخبار الرضا (ع)» ج 1، باب 4، حدیث 29.


«امام صادق- علیه السّلام- فرمود: هر گاه میان دو نفر از شیعیان ما منازعه‏اى رخ داد با مال من بین آنان آشتى برقرار كن.» «1» 4- «یونس بن یعقوب» مى‏گوید:
 «امام صادق- علیه السّلام- فرمانم داد كه به نزد مفضّل بروم و مرگ اسماعیل- علیه السّلام- را به او تسلیت بگویم. آنگاه امام- علیه السّلام- فرمود: به مفضّل سلام برسان و به او بگو: مصیبت مرگ اسماعیل بر ما وارد شد و صبر كردیم. تو نیز چون ما در این مصیبت صابر باش. ما چیزى خواستیم و خدا چیزى دیگر اراده كرد و ما تسلیم امر خداى جلّ و علا شدیم.» «2» مرحوم خویى- رضوان اللَّه علیه- در كتاب گرانقدر «معجم رجال الحدیث» در ذیل این حدیث مى‏گوید: «این روایت نشان از شدت علاقه امام صادق- علیه السّلام- به مفضّل بن عمر دارد و روایت، صحیح است.» «3» 5- «فیض بن مختار» «4» مى‏گوید:
 «به امام صادق- علیه السّلام- عرض كردم: جانم فداى شما باد. من هر گاه كه در میان گروههاى دانشمندان كوفه مى‏نشینم، از بس در میانشان اختلاف عقیده مى‏بینم، گاه در تردید مى‏افتم، ولى هنگامى كه به «مفضّل بن عمر» روى مى‏آورم، مرا چنان آگاه مى‏كند كه راحت مى‏شوم و دلم آرام مى‏گیرد. امام صادق- علیه السّلام- فرمود: بله اى فیض! حقیقت چنان است كه مى‏گویى.» «5» 6- «هشام بن احمد» مى‏گوید:

______________________________
 (1) «اصول كافى»، ج 2، ص 209.
 (2) «اصول كافى»، ج 2، كتاب الایمان و الكفر، باب صبر، حدیث 16.
 (3) «معجم رجال الحدیث»، ج 18، ص 302.
 (4) از اصحاب ثقه و جلیل القدر امام صادق- ع- بوده است. نگاه كن به: منتهى الآمال، ج 2، اصحاب امام صادق- علیه السّلام- ص 320.
 (5) «معجم رجال الحدیث»، ج 18، ص 303، به نقل از رجال كشى.


 «در یك روز گرم و سوزان، در زمینى كه امام صادق- علیه السّلام- در آن مشغول كار بودند و عرق از سینه مباركشان سرازیر بود، به خدمت آن حضرت رسیدم تا در باره «مفضّل بن عمر» بپرسم. پیش از آنكه حرفى بزنم، امام- علیه السّلام- فرمود: به خدایى كه جز او خدایى نیست، مفضّل بن عمر جعفى مرد خوبى بود. آن گونه كه من شمردم، امام- علیه السّلام- سى و چند بار این عبارت را همچنان تكرار كرد.» «1» براستى كه تنها یكى از این احادیث كافى است كه نشان از عظمت و جایگاه والاى این مرد بزرگ باشد. امید كه خواننده عزیز به شتاب از احادیث نگذرد و با تفكر و تدبر در آنها بخوبى از جایگاه مفضّل آگاه گردد.

شگفتیهاى آفرینش (ترجمه توحید مفضل)، ص: 17




نوع مطلب : نشانه ها، 
برچسب ها : مفضل، مفضل که بود، مفضل در کلام امامان، مفضل در روایات،
لینک های مرتبط :
نظرات ()


هیئت و  شکلگیری جهان

تهیئة العالم و تألیف أجزائه‏
یَا مُفَضَّلُ أَوَّلُ الْعِبَرِ وَ الدَّلَالَةِ عَلَى الْبَارِی جَلَّ قُدْسُهُ تَهْیِئَةُ هَذَا الْعَالَمِ وَ تَأْلِیفُ أَجْزَائِهِ وَ نَظْمُهَا «1» عَلَى مَا هِیَ عَلَیْهِ فَإِنَّكَ إِذَا تَأَمَّلْتَ الْعَالَمَ بِفِكْرِكَ وَ خَبَرْتَهُ بِعَقْلِكَ وَجَدْتَهُ كَالْبَیْتِ الْمَبْنِیِّ الْمُعَدِّ فِیهِ جَمِیعُ مَا یَحْتَاجُ إِلَیْهِ عِبَادُهُ فَالسَّمَاءُ مَرْفُوعَةٌ كَالسَّقْفِ وَ الْأَرْضُ مَمْدُودَةٌ كَالْبِسَاطِ وَ النُّجُومُ مُضِیئَةٌ «2» كَالْمَصَابِیحِ وَ الْجَوَاهِرُ مَخْزُونَةٌ كَالذَّخَائِرِ وَ كُلُّ شَیْ‏ءٍ فِیهَا لِشَأْنِهِ مُعَدٌّ وَ الْإِنْسَانُ كَالْمَلِكِ ذَلِكَ الْبَیْتِ وَ الْمُخَوَّلِ‏ «3» جَمِیعَ مَا فِیهِ وَ ضُرُوبُ النَّبَاتِ مُهَیَّأَةٌ لِمَآرِبِهِ وَ صُنُوفُ الْحَیَوَانِ مَصْرُوفَةٌ فِی مَصَالِحِهِ وَ مَنَافِعِهِ فَفِی هَذَا دَلَالَةٌ وَاضِحَةٌ عَلَى أَنَّ الْعَالَمَ مَخْلُوقٌ بِتَقْدِیرٍ وَ حِكْمَةٍ وَ نِظَامٍ وَ مُلَائَمَةٍ وَ أَنَّ الْخَالِقَ لَهُ وَاحِدٌ وَ هُوَ الَّذِی أَلَّفَهُ وَ نَظَّمَهُ بَعْضاً إِلَى بَعْضٍ جَلَّ قُدْسُهُ وَ تَعَالَى جَدُّهُ وَ كَرُمَ وَجْهُهُ وَ لَا إِلَهَ غَیْرُهُ تَعَالَى عَمَّا یَقُولُ الْجَاحِدُونَ وَ جَلَّ وَ عَظُمَ عَمَّا یَنْتَحِلُهُ الْمُلْحِدُونَ‏
______________________________
 (1) الضمیر راجع إلى الاجزاء.
 (2) فی نسخة منضودة ای جعل بعضها فوق بعض فهی منضودة.
 (3) من التخویل و هو الاعطاء و التملیك.

توحید المفضل ؛   ؛ ص47
 [هیأت جهان و شكل‏گیرى آن‏]
اى مفضّل!
نخستین عبرت و دلیل بر خالق جلّ و علا،
همین شکل دهى، گردآورى اجزا و نظم آفرینى در كار این عالم است؛



از این رو اگر با اندیشه و خرد در كار عالم، نیك و عمیق تأمل كنى، هر آینه آن را چون خانه و سرایى مى‏یابى كه تمام نیازهاى بندگان خدا در آن آماده و گرد آمده است.
 آسمان، همانند سقف، بلند گردانیده شده،


زمین بسان فرش، گسترانیده شده،


 ستارگان چون چراغهایى چیده شده


 و گوهرها همانند ذخیره‏هایى در آن نهفته شده


و همه چیز در جاى شایسته خود چیده شده است. آدمى نیز چون كسى است كه این خانه را به او داده ‏اند و همه چیز آن را در اختیارش نهاده‏اند.


همه نوع گیاه و حیوان براى رفع نیاز و صرف در مصالح او در آن مهیاست.



اینها همه، دلیل آن است كه جهان هستى با اندازه‏گیرى دقیق و حكیمانه و نظم و تناسب و هماهنگى آفریده شده. آفریننده آن یكى و او همان شكل ده، نظم آفرین و هماهنگ‏كننده اجزاى آن است. براستى كه او در قدسش جلیل و در كارش بلند مرتبه و وجهش كریم است. خدایى جز او نیست و از آنچه منكران مى‏پندارند منزّه و از آنچه ملحدان به او نسبت مى‏دهند برتر و جلیلتر است.


مفضل که بود؟



نوع مطلب : نشانه ها، 
برچسب ها : دلیل وجود خدا، اولین دلیل وجود خدا، مفضل، توحید مفضل، عکس، منظره، آسمان، ستارهگان، آسمان شب، زمینعوجود خدا، علت وجود خداوند، دلیل وجود خداوند، اولین درس توحید مفضل، اولین درس امام صادق به مفضل، جهان هستی، نظم جهان، حیوانات، حوانات اهلی، عکس حیوانات، مرغ، شتر، شتر مرغ، گاو، گاو داری، گوسفند، عکس گوسفند، اسب، اسب زیبا، نشانه های خدا، نشانه وجود خدا، خدا هست چون، جهان، منظومه، منظومه شمسی، ماه،
لینک های مرتبط :
نظرات ()
«  بسم الله الرَّحمن الرَّحیم  »

گفتگوی مفضل و ابن ابی العوجا

« محمد بن سنان »  از « مفضل بن عمر  »  نقل مى كند:

پایان روز بود. در « روضه  » ، میان قبر و منبر رسول خدا (ص)  نشسته بودم و درباره شرافت و فضیلتهاى خدادادى و برترى جایگاه رفیعش كه جمهور امت نسبت به آنها آگاه نبودند، مى اندیشیدم .
در این حال بودم كه ناگاه « ابن ابى العوجاء » وارد شد و در جایى نشست كه مى توانستم سخنش را بشنوم . آنگاه یكى از یارانش نزد او رسید و نشست . ابن ابى العوجاء لب به سخن گشود و گفت
: « بى شك ، صاحب این قبر در تمام حالاتش به منتها درجه كمال ، شرافت و عظمت رسیده بود . »
همراه او گفت : « او فیلسوفى بود كه دعوى مرتبه اى بس عظیم و منزلتى بس بزرگ داشت و بر این ادعاى خود معجزاتى آورد كه عقلها را مغلوب و فهمها را ناتوان و سرگشته نمود. خرد پیشگان براى درك حقیقت آنها در دریاى خروشان اندیشه فرو رفتند و سرگشته و ناكام و تهیدست باز آمدند.
آنگاه كه اندیشمندان و فصیحان و خطیبان دعوتش را به جان پذیرفتند، مردم دیگر، گروه گروه به دینش درآمدند. بام او با نام خداى جل و علا قرین گشت و روزانه پنج بار در اذان و اقامه این فریاد از ماءذنه عبادتگاهها و هر جایى كه دعوت و حجت الهى او بدانجا راه یافته بود در دشت و صحرا و كوه و دریا به هوا خاست ... تا هر ساعت یادش تازه ماند و رسالتش به خموشى نگراید.»

ابن ابى العوجاء گفت : « سخن از محمد (ص) بگذار و بگذر كه عقل من درباره او سرگشته و اندیشه ام در كار او گمراه و بسته است . درباره راز و ریشه كار او سخن بگو كه مردم بدان سبب آن را مى پویند.»
آنگاه بگونه اى به آغاز پدید آمدن اشیا پرداخت ، هیچ پردازش ، تدبیر و تقدیرى نبوده و آفرینش ، صانع و تدبیرگرى ندارد، بلكه همه چیز خود به خود و بدون تدبیر مدبرى پدید آمده و دنیا همیشه چنین بوده و چنین خواهد بود.

مفضل مى گوید: (با شنیدن این سخنان ناروا) چنان به خشم و غضب آمدم كه عنان از كفم بیرون رفت و (خطاب به او) گفتم :

« اى دشمن خدا! در دین خدایت الحاد مى ورزى و خداوندى را كه به نیكوترین صورت و كاملترین آفرینش پدید آورد و تو را بدین جا رسانیده ، انكار مى كنى ؟! اگر در درون خویش نیك اندیشه كنى و حس ‍ لطیف تو در خطا نیفتد، هر آینه براهین ربوبیت و آثار صنعت صانع را در وجودت نهفته و نشانه ها و دلایل او جل و علا را در آفرینشت روشن مى یابى .»



ابن ابو العوجاء (پس از شنیدن آهنگ تند سخنان مفضل ) گفت :

« اى مرد! اگر از متكلمانى ، با تو سخن مى گوییم ، در صورتى كه (بر ما چیره شدى و) حق را نزد تو یافتیم ، از تو پیروى خواهیم كرد. اما اگر از اینان نیستى هیچ سخن مگوى . اگر از یاران و اصحاب (امام ) جعفر صادق (ع ) هستى ، بدان كه او با ما اینگونه سخن نمى گوید و همانند تو با ما مجادله نمى كند. او بیش از آنچه تو از ما شنیدى از ما شنیده ، اما هیچ گاه سخن را با فحش و تعدى آلوده ننموده است . او همواره در سخنان خود شكیبا، باوقار، اندیشه گر و استوار بوده و هیچ زمانى به ستوه نمى آمد و خلقش تنگ نمى گشت و برنمى آشفت . ابتدا نیك به سخنان ما گوش فرا مى دهد، مى كوشد كه دلیل ما را بدرستى دریابد. ما نیز همه چیز خود را به میان مى آوریم . هنگامى كه (سخنان ما تمام مى شود و ) مى پنداریم او را محكوم كردیم (  و بر او چیره شدیم  )، ناگاه با سخنى كوتاه و اندك ( بر ما غالب مى آید )، دلیلمان را مى شكند  ،عذرمان را مى برد و ما را تسلیم دلیل خود مى كند ، به گونه اى كه هیچ پاسخى در جواب به دلایلش نمى یابیم . حال اگر از یاران اویى تو نیز با ما چون او سخن بگو. »

مفضل که بود؟

دانلود کتاب توحید مفضل



نوع مطلب : داستان، نشانه ها، 
برچسب ها : ابن ابی العوجا، توحید، امام صادق، مفضل، توحید مفضل،
لینک های مرتبط :
نظرات ()





آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی