بــــــرگ مـــعــرفـــــت
برگ درختان سبز در نظر هوشیار --- هر ورقش دفتریست معرفت کردگار
درباره وبلاگ


خدایا مرا این عزّت بس است كه بنده تو باشم،
و برایم این افتخار كافى است كه تو پروردگار من باشى،
تو آنچنانى‏ كه من دوست دارم،
مرا هم, چنان كن كه خود دوست دارى.

مدیر وبلاگ : علیرضا سرداری
مطالب اخیر
حال المولود لو ولد فهما عاقلا و تعلیل ذلك

وَ لَوْ كَانَ الْمَوْلُودُ یُولَدُ فَهِماً «1» عَاقِلًا لَأَنْكَرَ الْعَالَمَ عِنْدَ وِلَادَتِهِ وَ لَبَقِیَ حَیْرَانَ تَائِهَ الْعَقْلِ إِذَا رَأَى مَا لَمْ یَعْرِفْ وَ وَرَدَ عَلَیْهِ مَا لَمْ یَرَ مِثْلَهُ مِنِ اخْتِلَافِ صُوَرِ الْعَالَمِ مِنَ الْبَهَائِمِ وَ الطَّیْرِ إِلَى غَیْرِ ذَلِكَ مِمَّا یُشَاهِدُهُ سَاعَةً بَعْدَ سَاعَةٍ وَ یَوْماً بَعْدَ یَوْمٍ وَ اعْتَبِرْ ذَلِكَ بِأَنَّ مَنْ سُبِیَ مِنْ بَلَدٍ وَ هُوَ عَاقِلٌ یَكُونُ كَالْوَالِهِ الْحَیْرَانِ فَلَا یُسْرِعُ إِلَى تَعَلُّمِ الْكَلَامِ وَ قَبُولِ الْأَدَبِ كَمَا یُسْرِعُ الَّذِی سُبِیَ صَغِیراً غَیْرَ عَاقِلٍ ثُمَّ لَوْ وُلِدَ عَاقِلًا كَانَ یَجِدُ غَضَاضَةً «2» إِذَا رَأَى نَفْسَهُ مَحْمُولًا مُرْضَعاً مُعَصَّباً بِالْخِرَقِ مُسَجًّى‏ «3» فِی الْمَهْدِ لِأَنَّهُ لَا یَسْتَغْنِی عَنْ هَذَا كُلِّهِ لِرِقَّةِ بَدَنِهِ وَ رُطُوبَتِهِ حِینَ یُولَدُ ثُمَّ كَانَ لَا یُوجَدُ لَهُ مِنَ الْحَلَاوَةِ وَ الْوَقْعِ مِنَ الْقُلُوبِ مَا یُوجَدُ لِلطِّفْلِ فَصَارَ یَخْرُجُ إِلَى الدُّنْیَا غَبِیّاً «4» غَافِلًا عَمَّا فِیهِ أَهْلُهُ فَیَلْقَى الْأَشْیَاءَ بِذِهْنٍ ضَعِیفٍ وَ مَعْرِفَةٍ نَاقِصَةٍ ثُمَّ لَا یَزَالُ یَتَزَایَدُ فِی الْمَعْرِفَةِ قَلِیلًا
______________________________
- المتضادة، و ربما أمكن اقامة البرهان علیه أیضا، فإذا أتی الاهمال بالصواب یجب ان یأتی ضده و هو التدبیر بالخطإ، و هذا أفظع و أشنع.
 (من تعلیقات البحار)
 (1) الفهم:- بفتح فكسر- السریع الفهم.
 (2) الغضاضة: هى الذلة و المنقصة- جمعها غضائض.
 (3) التسجیة: هى التغطیة بثوب یمد على الجسم.
 (4) على وزن فعیل- و هو القلیل الفطنة.


قَلِیلًا وَ شَیْئاً بَعْدَ شَیْ‏ءٍ وَ حَالًا بَعْدَ حَالٍ حَتَّى یَأْلَفَ الْأَشْیَاءَ وَ یَتَمَرَّنَ وَ یَسْتَمِرَّ عَلَیْهَا فَیَخْرُجَ مِنْ حَدِّ التَّأَمُّلِ لَهَا وَ الْحَیْرَةِ فِیهَا إِلَى التَّصَرُّفِ وَ الِاضْطِرَارِ إِلَى الْمَعَاشِ بِعَقْلِهِ وَ حِیلَتِهِ وَ إِلَى الِاعْتِبَارِ وَ الطَّاعَةِ وَ السَّهْوِ وَ الْغَفْلَةِ وَ الْمَعْصِیَةِ وَ فِی هَذَا أَیْضاً وُجُوهٌ أُخَرُ فَإِنَّهُ لَوْ كَانَ یُولَدُ تَامَّ الْعَقْلِ مُسْتَقِلًّا بِنَفْسِهِ لَذَهَبَ مَوْضِعُ حَلَاوَةِ تَرْبِیَةِ الْأَوْلَادِ وَ مَا قُدِّرَ أَنْ یَكُونَ لِلْوَالِدَیْنِ فِی الِاشْتِغَالِ بِالْوَلَدِ مِنَ الْمَصْلَحَةِ وَ مَا یُوجِبُ التَّرْبِیَةَ لِلْآبَاءِ عَلَى الْأَبْنَاءِ مِنَ الْمُكَافَأَةِ بِالْبِرِّ وَ الْعَطْفِ عَلَیْهِمْ عِنْدَ حَاجَتِهِمْ إِلَى ذَلِكَ مِنْهُمْ‏ «1» ثُمَّ كَانَ الْأَوْلَادُ لَا یَأْلَفُونَ آبَاءَهُمْ وَ لَا یَأْلَفُ الْآبَاءُ أَبْنَاءَهُمْ لِأَنَّ الْأَوْلَادَ كَانُوا یَسْتَغْنُونَ عَنْ تَرْبِیَةِ الْآبَاءِ وَ حِیَاطَتِهِمْ فَیَتَفَرَّقُونَ عَنْهُمْ حِینَ یُولَدُونَ فَلَا یَعْرِفُ الرَّجُلُ أَبَاهُ وَ أُمَّهُ وَ لَا یَمْتَنِعُ مِنْ نِكَاحِ أُمِّهِ وَ أُخْتِهِ وَ ذَوَاتِ الْمَحَارِمِ مِنْهُ إِذَا كَانَ لَا یَعْرِفُهُنَ‏ وَ أَقَلُّ مَا فِی ذَلِكَ مِنَ الْقَبَاحَةِ بَلْ هُوَ أَشْنَعُ وَ أَعْظَمُ وَ أَفْظَعُ وَ أَقْبَحُ وَ أَبْشَعُ لَوْ خَرَجَ الْمَوْلُودُ مِنْ بَطْنِ أُمِّهِ وَ هُوَ یَعْقِلُ أَنْ یَرَى‏ «2» مِنْهَا مَا لَا یَحِلُّ لَهُ وَ لَا یُحْسِنُ بِهِ أَنْ یَرَاهُ أَ فَلَا تَرَى كَیْفَ أُقِیمَ كُلُّ شَیْ‏ءٍ مِنَ الْخِلْقَةِ عَلَى غَایَةِ الصَّوَابِ وَ خَلَا مِنَ الْخَطَإِ دَقِیقُهُ وَ جَلِیلُهُ‏ «3»
______________________________
 (1) أی بان یبر الابناء بآبائهم و العطف علیهم عند حاجة الآباء إلى ذلك فی كبرهم و ضعفهم، و جزاء لما عانوا من الشدائد فی سبیل تربیة الابناء
 (2) خبر لقوله: أقل ما فی ذلك.
 (3) ان بعض هذا البیان البدیع من الامام عن تدرج الإنسان فی نموه، و نموه فی أوقاته، كاف فی حكم العقل، بان له صانعا صنعه عن علم و حكمة و تقدیر و تدبیر.

توحید المفضل ؛   ؛ ص51

اگر انسان، با هوش و اندیشه به دنیا مى‏آمد
اگر نوزاد، فهیم و عاقل به دنیا مى‏آمد، وقت تولد جهان هستى را انكار مى‏كرد و هنگامى كه با حیوانات، پرندگان و دیگر موجودات غریب روبرو مى‏گشت و هر ساعت و هر روز پاره ‏اى از اشكال مختلف و شگفت عالم را كه از پیش ندیده بود مى‏دید، هر آینه عقل و اندیشه‏ اش سرگشته و گمراه مى‏گشت.


بدان كه اگر عاقلى را به اسیرى از سرزمینى به سرزمین دیگر ببرند [از دیدن شگفتیهاى نامأنوس‏] همواره واله و سرگشته است و بخلاف كودكى كه در كودكى اسیر شود بسرعت، زبان و آداب [آن سرزمین جدید] را فرا نمى‏گیرد.
نیز اگر نوزاد، دانا و هوشمند پاى در جهان مى ‏نهاد از اینكه [آنقدر ناتوان است كه توان راه رفتن ندارد و ناچار] باید دیگران بر دوشش گیرند، شیرش بنوشانند، در جامه‏ اش بپیچند و در گاهوارش بخوابانند، سخت احساس خوارى و پستى مى ‏كرد

از سوى دیگر او به خاطر ظرافت و طراوت و رطوبت بدن، هیچ گاه از این امور بى‏ نیاز نیست [در نتیجه چه بسا در هلاكت مى‏افتاد و یا رشد روحى و بدنى مناسب نمى‏كرد.] همچنین در چنین حالى آن شیرینى، دلبندى و محبوبیت كودكان را نداشت؛ از این رو آنان در حالى به دنیا مى ‏آیند كه از كار جهان و جهانیان غافلند.
اینان با ذهن ضعیف و شناخت اندك و ناقص خود با همه چیز روبرو مى‏شوند، امّا اندك اندك و گام به گام و در حالت هاى گوناگون بر شناخت و آگاهى آنان افزوده مى‏ شود. كودك، پیوسته چنین كسب شناخت مى‏ كند تا آنكه از مرحله حیرت و سرگشتگى و تأمل، پاى فراتر مى‏نهد و با كمك عقل و اندیشه، قدم در وادى تصرف و تدبیر و چاره اندیشى معاش و ... مى‏گذارد، از حوادث، پند مى‏گیرد، اطاعت مى‏كند و یا در اشتباه و فراموشى و غفلت گناه سقوط مى‏كند.
حكمتهاى فراوان دیگرى نیز در پس این امر نهفته است؛ از جمله:
اگر كودك در گاه تولد، عقلى كامل داشت و مستقل و خودكفا مى ‏بود، شیرینى فرزند دارى از میان مى‏رفت. پدر و مادر به مصالحى كه در تربیت كودك نهفته است نمى ‏رسیدند؛ در نتیجه، تربیت، سرپرستى و رحم و شفقت بر آنان هنگام پیرى بر فرزند لازم نبود. [زیرا پدر و مادر در قبال او زحمتى نكشیده‏اند كه او در سنّ كهنسالى و نیاز، به آنان برسد. او از آغاز، مستقل و بى‏نیاز از والدین بوده است‏].
همچنین با این فرض، در میان فرزندان و والدین هیچ پیوند و الفتى حاكم نبود؛ زیرا كودكان از تربیت و سرپرستى پدران بى ‏نیاز بودند و از زمان تولد از پدران خویش جدا مى‏ گشتند. او نیز پس از آن، پدر و مادرش را [و خواهر و برادرش را] نمى‏شناخت و این عدم شناخت باعث مى‏شد كه بر سر راه ازدواج با مادر و خواهر و دیگر محارم مانعى پدید نیاید.
و كمترین مفسده- و بلكه شنیعترین و قبیحترین زشتى- هنگامى است كه چنین طفل هوشمندى، در هنگام تولد بر چیزى نظر افكند كه رخصت این عمل را از او ستانده‏اند و سزاوار نیست كه چنین كند.
آیا نمى‏بینى كه چگونه هر چیز آفرینش در جاى مناسب خود استوار گشته و در ریز و درشت اجزاى هستى، اندك خلل و ناصوابى پیدا نیست؟







نوع مطلب : تجلی عظمت الهی در مخلوقات، نشانه ها، 
برچسب ها : کودک، خلقت کودک، عقل کودک، چرا انسان در کودکی عقل ندارد، اگر کودک عاقل بود، انسان و کودکی، کودک انسان، بچه، بچگی، شگفتی خلقت انسان، شگفتی آفرینش، اگر بچه ها عقل داشتند، خلقت انسان، شستن بچه، قنداق کردن کودک، قنداق کردن نوزاد، نوزاد، مفضل، توحید مفضل،
لینک های مرتبط :
نظرات ()





آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
 
 
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات