بــــــرگ مـــعــرفـــــت
برگ درختان سبز در نظر هوشیار --- هر ورقش دفتریست معرفت کردگار
درباره وبلاگ


خدایا مرا این عزّت بس است كه بنده تو باشم،
و برایم این افتخار كافى است كه تو پروردگار من باشى،
تو آنچنانى‏ كه من دوست دارم،
مرا هم, چنان كن كه خود دوست دارى.

مدیر وبلاگ : علیرضا سرداری
مطالب اخیر
قدرت بیان و نویسندگی انسان
اى مفضّل! بنگر كه چگونه خداوند- تقدّست اسماءه- به آدمى نعمت نطق عطا كرد و او مى ‏تواند با این نیرو آنچه را كه در نهان و قلب دارد باز گوید و اندیشه ‏اش را بیان نماید و از درون مردم آگاه شود؟
اگر این توان نطق در او نبود، هر آینه به یك حیوان چهارپا مى‏ مانست كه نتواند دیگران را از درون و اندیشه‏ هاى خود آگاه سازد و نه از ما فی الضمیر دیگران با خبر شود.
قدرت كتابت و نوشتن نیز این گونه [با اهمیت و] مخصوص انسان است. با نوشتن، اخبار گذشتگان براى حاضران و اخبار حاضران براى آیندگان حفظ و منتقل مى‏ شود.


با نوشتن، دانشها و علوم و آداب مختلف در قالب نوشته‏ ها و كتاب ها جاودان و ماندگار مى ‏مانند.
با نوشتن، حساب و كتاب و روابط بین انسانها در معاملات ثبت مى ‏شود.
اگر نوشتن نبود، اخبار و حوادث روزگاران نابود و منقطع مى‏ گشت، خبرى از غایبان به میهنشان نمى‏ رسید، دانش ها مندرس و محو مى‏ شد، آداب [و فرهنگ ها] از میان مى‏ رفت، در كار، زندگى و معاملات مردم نارسایى و دشوارى پدید مى ‏آمد، مردم نمى‏ توانستند كه براى حفظ دین و عمل به شریعت به احكام نوشته شده و روایات نقل شده كه آنها را نمى‏ دانند بنگرند.
ممكن است پندارت چنین باشد كه این نیروى نطق در سرشت و آفرینش انسان نیست بلكه او با كیاست و چاره‏جویى آن را مى‏یابد. سخن گفتن نیز این گونه است. خود مردم این الفاظ و كلمات را در میان خود اصطلاح كرده‏ اند و در میانشان جارى است؛ از این رو هر امّتى و ملّتى زبان و كلماتى متفاوت با زبان و كلمات دیگر امت ها دارد. در نتیجه یكى به عربى، دیگرى به سریانى، كسى به عبرى و یكى به رومى و ... مى‏ نویسد. این لغتها و زبانها در میان اقوام منتشر است و خود آنان آنها را وضع نموده ‏اند.
در پاسخ پندار این مدّعى باید گفته شود:
اگر چه انسان، خود با كیاست و چاره ‏جویى به این دو مى ‏رسد ولى باید اندیشید كه ابزار این امور چیست؟
 جز آن است كه خداوند جلّ و علا در آفرینش و طبیعت او ابزار نطق«1» و نوشتن را به ودیعت نهاد؟
بى‏ تردید اگر زبانى مناسب براى‏ سخنگویى و اندیشه و ذهنى براى درك اشیا و معانى نداشت، هیچ گاه قادر به سخن گفتن نبود. اگر كف دست و انگشتانى مناسب براى نوشتن نداشت، هیچ گاه توان نوشتن چیزى در او نبود. این حقیقت را در نگرش و تأمل در حیواناتى دریاب كه نه سخن مى‏گویند و نه مى‏نویسند؛ پس اصل و ریشه این نعمتهاى سترگ، آفرینش حكیمانه خداى جلّ و علا و تفضل او بر آفریدگان است.

آن كه سپاس گوید پاداش مى‏گیرد و آن كه كفر و ناسپاسى ورزد بى‏تردید خداى جلّ و علا از همه عالمیان بى‏نیاز است. (سوره نمل، آیه 40)

مفضل بن عمر، شگفتیهاى آفرینش (ترجمه توحید مفضل)، 1جلد، مؤسسه انتشارات هجرت - ایران ؛ قم، چاپ: پنجم، 1377ش.


اختصاص الإنسان بالمنطق و الكتابة

تَأَمَّلْ یَا مُفَضَّلُ مَا أَنْعَمَ اللَّهُ تَقَدَّسَتْ أَسْمَاؤُهُ بِهِ عَلَى الْإِنْسَانِ مِنْ هَذَا الْمَنْطِقِ الَّذِی یُعَبِّرُ بِهِ عَمَّا فِی ضَمِیرِهِ وَ مَا یَخْطُرُ بِقَلْبِهِ وَ یُنْتِجُهُ فِكْرُهُ وَ بِهِ یَفْهَمُ عَنْ غَیْرِهِ مَا فِی نَفْسِهِ وَ لَوْ لَا ذَلِكَ كَانَ بِمَنْزِلَةِ الْبَهَائِمِ الْمُهْمَلَةِ الَّتِی لَا تُخْبِرُ عَنْ نَفْسِهَا بِشَیْ‏ءٍ وَ لَا تَفْهَمُ عَنْ مُخْبِرٍ شَیْئاً وَ كَذَلِكَ الْكِتَابَةُ الَّتِی بِهَا تُقَیَّدُ أَخْبَارُ الْمَاضِینَ لِلْبَاقِینَ وَ أَخْبَارُ الْبَاقِینَ لِلْآتِینَ‏ وَ بِهَا تُخَلَّدُ الْكُتُبُ فِی الْعُلُومِ وَ الْآدَابِ وَ غَیْرِهَا وَ بِهَا یَحْفَظُ الْإِنْسَانُ ذِكْرَ مَا یَجْرِی بَیْنَهُ وَ بَیْنَ غَیْرِهِ مِنَ الْمُعَامَلَاتِ وَ الْحِسَابِ وَ لَوْلَاهُ لَانْقَطَعَ أَخْبَارُ بَعْضِ الْأَزْمِنَةِ عَنْ بَعْضٍ وَ أَخْبَارُ الْغَائِبِینَ عَنْ أَوْطَانِهِمْ وَ دَرَسَتِ الْعُلُومُ وَ ضَاعَتِ الْآدَابُ وَ عَظُمَ مَا یَدْخُلُ عَلَى النَّاسِ مِنَ الْخَلَلِ فِی أُمُورِهِمْ وَ مُعَامَلَاتِهِمْ وَ مَا یَحْتَاجُونَ إِلَى النَّظَرِ فِیهِ مِنْ أَمْرِ دِینِهِمْ وَ مَا رُوِیَ لَهُمْ مِمَّا لَا یَسَعُهُمْ جَهْلُهُ وَ لَعَلَّكَ تَظُنُّ أَنَّهَا مِمَّا یُخْلَصُ إِلَیْهِ بِالْحِیلَةِ وَ الْفِطْنَةِ وَ لَیْسَتْ مِمَّا أُعْطِیَهُ الْإِنْسَانُ مِنْ خَلْقِهِ وَ طِبَاعِهِ وَ كَذَلِكَ الْكَلَامُ إِنَّمَا هُوَ شَیْ‏ءٌ یَصْطَلِحُ عَلَیْهِ النَّاسُ فَیَجْرِی بَیْنَهُمْ وَ لِهَذَا صَارَ یَخْتَلِفُ فِی الْأُمَمِ الْمُخْتَلِفَةِ وَ كَذَلِكَ لِكِتَابَةِ الْعَرَبِیِّ وَ السِّرْیَانِیِّ وَ الْعِبْرَانِیِّ وَ الرُّومِیِّ وَ غَیْرِهَا مِنْ سَائِرِ الْكِتَابَةِ الَّتِی هِیَ مُتَفَرِّقَةٌ فِی الْأُمَمِ إِنَّمَا اصْطَلَحُوا عَلَیْهَا كَمَا اصْطَلَحُوا عَلَى الْكَلَامِ فَیُقَالُ لِمَنِ ادَّعَى ذَلِكَ أَنَّ الْإِنْسَانَ وَ إِنْ كَانَ لَهُ فِی الْأَمْرَیْنِ جَمِیعاً فِعْلٌ أَوْ حِیلَةٌ فَإِنَّ الشَّیْ‏ءَ الَّذِی یَبْلُغُ بِهِ ذَلِكَ الْفِعْلَ وَ الْحِیلَةَ عَطِیَّةٌ وَ هِبَةٌ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ لَهُ فِی خَلْقِهِ فَإِنَّهُ لَوْ لَمْ یَكُنْ لَهُ لِسَانٌ مُهَیَّأٌ لِلْكَلَامِ وَ ذِهْنٌ یَهْتَدِی بِهِ لِلْأُمُورِ لَمْ یَكُنْ لِیَتَكَلَّمَ أَبَداً وَ لَوْ لَمْ تَكُنْ لَهُ كَفٌّ مُهَیَّئَةٌ وَ أَصَابِعُ لِلْكِتَابَةِ لَمْ یَكُنْ لِیَكْتُبَ أَبَداً وَ اعْتَبِرْ ذَلِكَ مِنَ الْبَهَائِمِ الَّتِی لَا كَلَامَ لَهَا وَ لَا كِتَابَةَ فَأَصْلُ ذَلِكَ فِطْرَةُ الْبَارِی جَلَّ وَ عَزَّ وَ مَا تَفَضَّلَ بِهِ عَلَى خَلْقِهِ فَمَنْ شَكَرَ أُثِیبَ‏  وَ مَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِیٌّ عَنِ الْعالَمِینَ‏

توحید المفضل ؛   ؛ ص79
 «1»مفضل بن عمر، توحید المفضل، 1جلد، داورى - ایران ؛ قم، چاپ: سوم، بى تا.
________________________________________________________________
«1»دلیل اینکه انسان می توانید صحبت کند اما حیوانات نمی توانند این است که انسان درحنجره خود تارهای صوتی دارد ولی حیوانات ندارند .به خاطر همین افرادی که دچار سرطان حنجره میشوند یا برای مدت طولانی داد وفریاد می کنند به صورت کامل یا موقت قدرت تکلم خود رااز دست میدهند به خاطر اینکه به تارهای صوتی حنجره آسیب وارد میشود.




نوع مطلب : نشانه ها، 
برچسب ها : سخن گفتن، نوشتن، آفرینش، وجود خدا، تفکر، نشانه های خدا در بدن،
لینک های مرتبط :
نظرات ()





آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
 
 
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات